stationspiano

La Valse D'Amelelie

In het station van Gent staat nu een vleugel piano. Heel eenvoudig en klein maar als je onbekende mensen het beste van zichzelf hoort geven in een verlaten donkere stationshal voelt het aan als ware magie. Het eenzaam wachten tijdens de terugweg naar huis kon geen groter contrast vormen met de juist beleefde reis. De energie en voldoening van een intense workshop in de prachtige zonnige Catalaanse bergen en de vriendschap van prettig gestoorde medestudenten leek mijlenver verwijderd. De zachte pianoklanken verlichtten de sombere en donkere stationsomgeving en gaven de gepaste rust om liefdevol terug te mijmeren.

Bedankt aan die drie getalenteerde vreemdelingen om dit nachtelijk wachten toch met warmte en zachtheid te kleuren. En bedankt aan de papa om mij van daar terug te brengen naar de geborgenheid van ons thuis.

http://www.123-piano.be/

Ruvo di Puglia

Milaan is ondertussen al maanden geleden, maar veel van de vriendschappen blijven.
Een bezoek aan de allerliefste flatgenote ooit. Een warm (letterlijk en figuurlijk!) verblijf bij haar fantastische Italiaanse familie in Ruvo di Puglia.

Straks ben ik een kleine week te gast bij een Italiaans gezin.
Voor de zussen kocht ik oorbellen en maakte ik er zelf een bijpassend armband bij. Hopelijk valt het in de smaak..

Al een oud projectje maar nog niet geshowd hier. Het fake prada logo ging van de tas en werd vervangen door dit kastornament (gevonden op een rommelmarkt in Milaan). 

Il piccolo principe

Onder het motto 'als ik het nergens vind dan maak ik het gewoon zelf' is de laptopsticker eindelijk een feit.
Het beeld dat ik wou zit al een tijdje hardnekkig vast in mijn hoofd en een rol rode stickerpapier ligt nog van voor het idee in de kast. Hoe kan de uitwerking dan toch nog zo op zich laten wachten? Maar na twee avonden van (over)tekenen en snijden siert de kleine prins nu de laptop.

On space time foam < HangarBicocca

Kerst thuis was één en al gezelligheid.
Oudejaar in Milaan was een feest.

En nu toch triest.
Niets om spijt van te hebben,
des te meer om naar uit te kijken.

Maar het is of ik zonder vaste grond rond zweef,
ergens tussen afscheid en weerzien
en alle vormen tussenin.

Een afscheid dat nadert,
een weerzien om naar uit te kijken.


Zoveel om te koesteren
dat mij stilletjes aan ontglipt..